De eerste helft begonnen we sterk. We startten in een 3-2 zoneverdediging en pakten daarmee direct controle over het spel. In het eerste kwart was het vooral Gerard die aanvallend het verschil maakte met meerdere rake driepunters, wat ons vertrouwen gaf. Vanaf de bank zorgde Bibi voor het nodige morele publiek, terwijl op het veld hard werd gewerkt. Toen we later overschakelden naar een 1-3-1 zone, rende Tycho zich volledig kapot op de punt van de verdediging, terwijl Gerard het daar iets rustiger aan deed. Verdedigend ging het daardoor beter, maar aanvallend kregen we het moeilijker omdat de tegenstander onze plays begon te herkennen. We moesten steeds meer improviseren om tot goede kansen te komen. Alsof dat nog niet genoeg was, leken Niels zijn enkels gedurende de wedstrijd minstens drie keer te breken, maar hij bleef – zoals altijd – gewoon doorgaan.
In de loop van de wedstrijd werd de fysieke strijd steeds heviger. Aan het einde van het derde kwart kreeg Luc een harde klap in zijn gezicht, wat resulteerde in een pijnlijke wond in zijn lip. Dit was het kantelpunt. Coach Ershad probeerde nog invloed uit te oefenen door in totaal ongeveer anderhalve minuut te staan, maar bracht het grootste deel van de wedstrijd zittend door op de bank.
Omdat Niels en Stef tot het uiterste waren gegaan en zichtbaar leeg gespeeld waren, moesten we in het laatste kwart vooral teren op karakter. De energie vloeide langzaam weg, maar de wil om te blijven knokken bleef aanwezig. We speelden de wedstrijd uit met trots voor het shirt en voor elkaar.
De einduitslag betekende uiteindelijk een nederlaag, maar zeker geen verlies van eer. We lieten strijd, saamhorigheid en doorzettingsvermogen zien – en dat is uiteindelijk waar BV Aalsmeer voor staat. Bovendien sloten we de middag gezamenlijk af met een patatje en een biertje, waardoor het voor ons toch nog voelde als een kleine overwinning.